Back "home" - Η επιστροφή

Paris, the most beautiful city of my world

Everything started with a message: “I’m coming to Paris for work". My reply was instant—“Great, I’ll come too so I can see you". Because real friendship doesn’t hesitate. It doesn’t calculate. It simply moves without second thoughts. Having you in a different continent is the hardest feeling. I couldnt miss the opportunity to see you. We haven't seen each other for 2 years. How much I missed you. Our hugs, our discussions, our walks around the city that we met...you are one of the most important people of my life my friend Ipek. Back in 2008 you were the first person that talked to me in the university. With just a few words in french we started slowly getting closer and closer.

And look at us today. You are my travel buddy, my best friend, the friend that knows everything about me. Every time we meet, it feels as if not a single day has passed—we pick up exactly where we left off. We are growing together, floowing the same path in different countries, having similar difficulties, similar life experiences. I wish we were closer. But even with the distance,  I am so lucky to have someone in my life where the feelings, the effort, and the care are mutual. 

I was less than 48 hours in Paris. On the first night, I walked from Pasteur all the way to the Eiffel Tower. How impossibly beautiful this city is. It never loses its magic. The day after I went back to Avenue Gobelins 56, my apartment, the place that I became an adult. From there, I wandered through Rue Mouffetard, past the Panthéon, La Sorbonne, and all the way to Notre-Dame. And from there I climbed 300 steps to see the view from above. My feet remembered the route even before my mind did. A walk that was my routine over the weekends during my studies. And then I continued, to Saint Michel, Saint Germain de Pres, Odeon to arrive to Pasteur. After a lovely dinner near Odéon, we continued strolling through the city toward the Louvre. Time felt suspended. We were happy, fearless. We were “home”. On the last day, after a quick brunch near Opéra, it was time to visit our school near Bibliothèque François-Mitterrand. Back when we were students, there were only a handful of buildings and two or three places to eat. Now it’s completely transformed—a vibrant, modern neighborhood full of life, choices, and striking contemporary architecture.

Paris, how deeply I love this city. This city that shaped into who I am. It was a nostalgic trip that brought up so many emotions, memories. Every corner held a story, every street carried a piece of me. 

And then it was time to say goodbye. It was hard, our hearts were ready to explode and our eyes shimmered with tears as we walked away. I am looking forward to see you again my dearest friend Ipek. I already miss you! 

Παρίσι, η πιο όμορφη πόλη του κόσμου μου

Όλα ξεκίνησαν με ένα μήνυμα: «Έρχομαι στο Παρίσι για δουλειά».  Η απάντησή μου ήταν άμεση — «Τέλεια, θα έρθω κι εγώ για να σε δω». Γιατί η αληθινή φιλία δεν διστάζει. Δεν υπολογίζει. Απλώς κινείται χωρίς δεύτερες σκέψεις. Το να σε έχω σε άλλη ήπειρο είναι από τα πιο δύσκολα συναισθήματα. Δεν μπορούσα να χάσω την ευκαιρία να σε δω. Είχαμε δύο χρόνια να συναντηθούμε. Πόσο μου έλειψες — οι αγκαλιές μας, οι συζητήσεις μας, οι βόλτες μας στην πόλη όπου γνωριστήκαμε. Είσαι ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου, αγαπημένη μου φίλη Ipek. Το 2008 ήσουν ο πρώτος άνθρωπος που μου μίλησε στο πανεπιστήμιο. Ξέροντας ελάχιστες λέξεις στα γαλλικά, αρχίσαμε σιγά σιγά να ερχόμαστε πιο κοντά.

Και κοίτα μας σήμερα. Είσαι η ταξιδιωτική μου σύντροφος, η καλύτερή μου φίλη, ο άνθρωπος που ξέρει τα πάντα για μένα. Κάθε φορά που συναντιόμαστε είναι σαν να μην πέρασε ούτε μια μέρα — συνεχίζουμε ακριβώς από εκεί που είχαμε μείνει. Μεγαλώνουμε μαζί, ακολουθούμε τον ίδιο δρόμο σε διαφορετικές χώρες, αντιμετωπίζουμε παρόμοιες δυσκολίες, ζούμε παρόμοιες εμπειρίες. Μακάρι να ήμασταν πιο κοντά. Αλλά ακόμη κι έτσι, νιώθω απίστευτα τυχερή που έχω στη ζωή μου έναν άνθρωπο όπου τα συναισθήματα, η προσπάθεια και η φροντίδα είναι αμοιβαία.

Έμεινα στο Παρίσι λιγότερο από 48 ώρες. Το πρώτο βράδυ περπάτησα από το Pasteur μέχρι τον Πύργο του Άιφελ. Πόσο όμορφη είναι αυτή η πόλη. Δεν χάνει ποτέ τη μαγεία της. Την επόμενη μέρα γύρισα στη Avenue Gobelins 56 — το παλιό μου διαμέρισμα, το μέρος όπου ενηλικιώθηκα. Από εκεί περπάτησα στη Rue Mouffetard, πέρασα από το Pantheon, τη Σορβόννη και έφτασα μέχρι τη Notre Dame. Και από εκεί ανέβηκα 300 σκαλιά για να δω τη θέα από ψηλά. Τα πόδια μου θυμούνταν τη διαδρομή, μια βόλτα που ήταν η συνήθεια μου τα Σαββατοκύριακα των φοιτητικών μου χρόνων. Συνέχισα προς το Saint Michel, το Saint Germain de Pres, το Odeon και τελικά επέστρεψα στο Pasteur. Μετά από ένα όμορφο δείπνο κοντά στο Odeon, συνεχίσαμε να περπατάμε προς το Λούβρο. Ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει. Ήμασταν χαρούμενες, ατρόμητες. Ήμασταν «σπίτι».

Την τελευταία μέρα, μετά από ένα γρήγορο brunch κοντά στην Όπερα, ήρθε η στιγμή να επισκεφθούμε τη σχολή μας, δίπλα στη Βιβλιοθήκη François-Mitterrand. Όταν σπουδάζαμε, υπήρχαν μετρημένα κτίρια και ελάχιστες σχεδόν ανύπαρκτες επιλογές για φαγητό. Τώρα έχει αλλάξει εντελώς — μια σύγχρονη περιοχή, γεμάτη ζωή, αμέτρητες επιλογές και εντυπωσιακή αρχιτεκτονική.

Παρίσι, πόσο βαθιά σε αγαπώ. Αυτή η πόλη που με διαμόρφωσε, που με έκανε αυτό που είμαι. Ήταν ένα ταξίδι γεμάτο νοσταλγία, που ξύπνησε τόσα συναισθήματα και αναμνήσεις. Κάθε γωνιά είχε μια ιστορία, κάθε δρόμος κουβαλούσε ένα κομμάτι μου. Και μετά ήρθε η στιγμή του αποχαιρετισμού. Ήταν δύσκολο — οι καρδιές μας έμοιαζαν έτοιμες να εκραγούν και τα μάτια μας γέμισαν δάκρυα καθώς απομακρυνόμασταν. Ανυπομονώ να σε ξαναδώ, αγαπημένη μου Ipek. Μου λείπεις ήδη.

Paris, la plus belle ville de mon monde

Tout a commencé par un message « Je viens à Paris pour le travail ».  Ma réponse a été immédiate — « Parfait, je viendrai aussi pour te voir. » Parce que la vraie amitié n’hésite pas. Elle ne calcule pas. Elle avance simplement, sans secondes pensées. De t’avoir sur un autre continent est l’un des sentiments les plus difficiles à porter. Je ne pouvais pas manquer l’occasion de te voir. Cela faisait deux ans que nous ne nous étions pas vues. Tu m’as tellement manqué — nos étreintes, nos discussions, nos promenades dans la ville où nous nous sommes rencontrées. Tu es une de plus importantes personnes de ma vie, ma chère amie Ipek. En 2008, tu as été la première à me parler à l’université. Avec seulement quelques mots en français, nous avons commencé à nous rapprocher petit à petit.

Et regarde-nous aujourd’hui. Tu es ma compagne de voyage, ma meilleure amie, celle qui sait tout de moi. Chaque fois que nous nous retrouvons, c’est comme si aucun jour ne s’était écoulé — nous reprenons exactement là où nous nous étions arrêtées. Nous grandissons ensemble, suivant le même chemin dans des pays différents, affrontant des difficultés similaires, vivant des expériences parallèles. J’aimerais que nous soyons plus proches. Mais malgré la distance, je me sens incroyablement chanceuse d’avoir dans ma vie quelqu’un avec qui les sentiments, les efforts et l’attention sont réciproques.

Je suis restée moins de 48 heures à Paris. Le premier soir, j’ai marché de Pasteur jusqu’à la tour Eiffel. Comme cette ville est incroyablement belle. Elle ne perd jamais sa magie. Le lendemain, je suis retournée à l’Avenue des Gobelins 56 — mon ancien appartement, l’endroit où je suis devenue adulte. De là, j’ai marché vers la rue Mouffetard, passé devant le Panthéon, la Sorbonne, jusqu’à Notre-Dame. Puis j’ai gravi les 300 marches pour admirer la vue d’en haut. Mes pieds se souvenaient du chemin, une promenade qui était ma routine du week-end pendant mes années d’études. J’ai continué vers Saint-Michel, Saint-Germain-des-Prés, Odéon, pour finalement revenir à Pasteur. Après un délicieux dîner près d’Odéon, nous avons continué notre balade vers le Louvre. Le temps semblait suspendu. Nous étions heureuses, intrépides. Nous étions « chez nous ».

Le dernier jour, après un brunch rapide près de l’Opéra, il était temps de retourner à notre école près de la Bibliothèque François-Mitterrand. À l’époque où nous étudiions, il n’y avait que quelques bâtiments et deux ou trois endroits où manger. Aujourd’hui, tout a changé — un quartier vivant, moderne, plein de choix et d’une architecture contemporaine impressionnante.

Paris, je t’aime profondément. Cette ville m’a façonnée, qui a fait de moi celle que je suis. C’était un voyage nostalgique qui a ravivé tant d’émotions et de souvenirs. Chaque coin portait une histoire, chaque rue un morceau de moi. Et puis le moment de dire au revoir est arrivé. C’était difficile — nos cœurs semblaient prêts à exploser et nos yeux brillaient de larmes en nous éloignant. J’ai hâte de te revoir, ma chère copine Ipek. Tu me manques déjà.