καλοκαιρινη Αθηνα

Μπορεί να έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από το ταξίδι μας, αλλά δεν γινόταν να μη γράψω δυο λόγια. Με ένα στόμα, μια φωνή, είπαμε όλοι «ναι» στην πρόταση για ταξίδι· ένα ταξίδι με σκοπό να βρεθούμε ξανά όλοι μαζί και να γιορτάσουμε τα γενέθλια του ενός από τους δύο πυλώνες της οικογένειάς μας. Οι φορές που πήγαμε Αθήνα — όλοι μαζί ή χωριστά — είναι αμέτρητες. Αυτή τη φορά όμως ήμασταν οργανωμένοι: είχαμε ψάξει από πριν εστιατόρια, τι θέλαμε να δούμε και πού θέλαμε να πάμε.

Βρεθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε. Αφήσαμε τα πράγματά μας στο ξενοδοχείο κοντά στο Σύνταγμα και συνεχίσαμε με μαργαρίτες και καφέ στην ταράτσα του Έργον. Η θέα εντυπωσιακή, το αεράκι ιδανικό για μια ζεστή μέρα, και τα μικρά έπαιζαν ασταμάτητα, απολαμβάνοντας ο ένας την παρέα του άλλου. Η πρώτη μέρα έκλεισε με νόστιμο φαγητό και ζωντανή μουσική στην Κληματαριά. Πόσο μου είχε λείψει αυτή η ανεμελιά της Ελλάδας, η χαλάρωση που φέρνει η μουσική. Ακόμα και τα μικρά, παρότι νύσταζαν, παρακολουθούσαν εκστασιασμένα τον μουσικό του κοντραμπάσου που ζούσε κάθε νότα.

Η δεύτερη μέρα ήταν η εορταστική. Ξεκίνησε με επίσκεψη στο Μουσείο του Αλέκου Φασιανού — όμορφο, μικρό και ιδιαίτερο, σε μια πιο υποβαθμισμένη περιοχή. Ο χώρος του μουσείου ήταν η ίδια η οικία του Φασιανού, γεμάτη αξιοσημείωτες λεπτομέρειες, φυσικό φως με κάθε πιθανό τρόπο και ενδιαφέρουσες εναλλαγές υλικών. Το συστήνω ανεπιφύλακτα. Η μέρα επέβαλλε λίγες στιγμές του μπαμπά με τις κόρες του, παρέα με ένα ποτήρι κρασί και κουβέντα. Είχε βόλτες, παιχνίδι και φυσικά… την ώρα του δώρου. Το εστιατόριο Κιουζίν, στο κέντρο της Αθήνας, ξεπέρασε κάθε προσδοκία: υπέροχη κουζίνα, όμορφες λεπτομέρειες στον χώρο και προσωπικό ευγενικό. Πόσο όμορφο να σβήνεις τα κεράκια σου με τα τρία σου εγγόνια αγκαλιά. Τυχεροί όλοι που σε έχουμε στη ζωή μας. Η μέρα μας έκλεισε γλυκά.

Την τρίτη μέρα αποφασίσαμε να φύγουμε λίγο από την Αθήνα και να πάμε κοντά στη θάλασσα. Μια ώρα δρόμος και βρεθήκαμε στο Σούνιο, με την παγωμένη θάλασσα και τον κόλπο περικυκλωμένο από δέντρα. Πόσο αλλάζει την επίγευση της μέρας μια βόλτα ή μια βουτιά στη θάλασσα. Τα μικρά έπαιζαν ασταμάτητα στην άμμο, άλλοι απολάμβαναν μαργαρίτες και ούζο, και οι πιο θαρραλέοι βούτηξαν. Κανείς δεν έμεινε παραπονεμένος. Και φυσικά, η εκδρομή δεν θα μπορούσε να μην περιλαμβάνει φαγητό: η ψαροταβέρνα Ψαρού Μεζέ μύρισε καλοκαίρι, ξεγνοιασιά και παιχνίδι. Με την επιστροφή στην Αθήνα, μικροί και μεγάλοι επιβάλλονταν να φάμε παγωτό και κρέπα. Αχ, πόσο γλυκά κλείνει μια τέτοια μέρα.

Η τέταρτη μέρα ήταν η μέρα του αποχωρισμού. Με τυρόπιτες και χυμούς στο χέρι ξεκινήσαμε τη βόλτα μας στους κήπους δίπλα από το Μέγαρο. Η παιδική χαρά, πανέμορφη με ξύλινα παιχνίδια, έδωσε στους μικρούς την ευκαιρία να ξεδώσουν. Τα χαμόγελα όλων μας ήταν εκεί — μαζί όμως και μια γλυκόπικρη γεύση για τον αποχωρισμό.

Κι έτσι έκλεισε το ταξίδι μας· με εκείνη τη σιωπηλή, τρυφερή πληρότητα που νιώθεις όταν οι στιγμές έχουν κάνει τον κύκλο τους. Τέσσερις μέρες γεμάτες αγκαλιές, γέλια, μουσικές, θάλασσα, παιχνίδι και μικρές τελετουργίες που μόνο η οικογένεια ξέρει να δίνει. Φεύγοντας, κουβαλούσαμε όλοι μας κάτι λίγο παραπάνω — μια ανάμνηση που θα μας ζεσταίνει, μια εικόνα που θα μας ακολουθεί, μια υπόσχεση πως θα ξαναβρεθούμε σύντομα.