Back "home" - Η επιστροφή

What a year it was! 2025 was demanding, creative, and adventurous.

I feel like every year I start my reflection with the same phrase, perhaps because deep down I believed that life would eventually become easier. Yet, each year carries its own challenges and demands, but also its beauties and sweetness. I ended last year's reflection with the phrase "...some upcoming trips and plans help me keep my balance during this turbulent period."

So, let's start from the beginning.

A year in which just as routine and balance were found, we moved again. We left Cyprus behind – temporarily, we hope – and set up our new life in Belgium. In Cyprus, our adjustment took time, while in Brussels we found our rhythm much faster. The reason? Familiarity with the European way of life. Cyprus is a choice for its conveniences, embraces, and close loved ones. Our impressions of Brussels are positive despite all the difficulties faced by those who have no help around them.

2025 brought us beautiful trips. A short trip to Athens, where we reunited with friends from Paris, as if not a minute had passed. The children enjoyed each other's company. It's wonderful when relationships remain, are full of love, and everything feels easy and effortless. In February, I visited Budapest in Hungary for the first time, and I can confidently say it is magical and radiant. The big trip of the year was to Iceland; 10 days with a campervan was a unique, impressive experience, and we would definitely like to go again. Our summer trip was not to a summer destination but to Ireland. It wouldn't be a place I'd visit again, but it remains in our minds as a trip full of warmth thanks to the reason for our gathering. September found us road-tripping in Tuscany and meeting close friends from Zurich. We are now spread across various cities: Boston, Zurich, Brussels, and St. Gallen. With them, time flies and is never enough. How much I miss them from our daily life.

2025 was the year we tasted the anxiety of your hospital stay. I don't want to relive it, and we will do everything in our power to protect and care for you.

It was also the year we said goodbye to grandma with the floral dresses and the proud smile for each one of us. The grandma from Paphos, who made the perfect meatballs and always welcomed us with "What would you like to eat?" I cherish all our moments and am glad the little one got to know her and share colorful memories.

2025 was a lesson in what friendship means. Some stayed, others were already behind. I saw you happy beside him, smiling, and I was there, moved, sharing your joy. Others, however, were absent; and that was the lesson, to leave behind what weighs me down.

In 2025, I struggled to find my inspiration again and discovered other facets of photography that helped me create. I returned six years later with my own photography exhibition at the A+ Multipurpose Event Space in the center of old Nicosia. Each exhibition of mine is the end of a personal cycle. It is my way to tell my story and close a chapter, ready to experiment with something new. After the beginning of the exhibition, I already have started the new chapter.

The most important thing about 2025 was that I was present in their lives. I was there in their moments. I was there in their hard and easy times. And how much I missed spending time all together. We had a great time, laughed, played, sang all together, went on trips, everyone slept together at grandma and grandpa's house, and generally enjoyed the time together without counting days. With our departure from Cyprus, we miss them even more, but fortunately, there are video calls and their visits. Distance could not erase the warmth of our bonds.

December found us in a routine of work and school, trying new activities, doing crafts, and cooking. The year ended sweetly, with hugs from our dearest ones and wishes to meet again soon. Frequent changes of place cause disruption, but you, my "home," are my balance. Changes require discipline but are also a reason for searching and discovery. As the year fades, I look forward to what 2026 will bring, holding dreams and hopes in my hands, ready to dance with life again, to discover and love tomorrow.

Τι χρονιά και αυτή! Το 2025 ήταν μια χρονιά απαιτητική, δημιουργική και περιπετειώδης.

Το 2025 υπήρξε απαιτητικό, δημιουργικό και γεμάτο περιπέτειες. Νιώθω πως κάθε χρόνο ξεκινώ τον απολογισμό με την ίδια φράση, ίσως γιατί μέσα μου πίστευα ότι κάποια στιγμή η ζωή θα γινόταν πιο εύκολη. Όμως κάθε χρονιά κουβαλά τις δικές της δυσκολίες και απαιτήσεις, αλλά και τις ομορφιές και τις γλύκες της. Τελέιωσα τον περσινό απολογισμό με την εξής έκφραση "...κάποια επερχόμενα ταξίδια και σχέδια με βοηθούν να κρατήσω τις ισορροπίες μου κατά τη διάρκεια αυτής της άστατης περιόδου".

Ας το πάρουμε από την αρχή λοιπόν.

Μια χρονιά που πάνω που βρέθηκε η ρουτίνα και η ισορροπία, μετακομίσαμε πάλι. Αφήσαμε πίσω την Κύπρο – προσωρινά, ελπίζουμε – και στήσαμε τη νέα μας ζωή στο Βέλγιο. Στην Κύπρο η προσαρμογή μας πήρε χρόνο, ενώ στις Βρυξέλλες βρήκαμε τον ρυθμό μας πολύ πιο γρήγορα. Ο λόγος; Η εξοικείωση με τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής.Η Κύπρος είναι επιλογή για τις ευκολίες της, τις αγκαλιές και τους στενούς μας ανθρώπους. Οι εντυπώσεις μας από τις Βρυξέλλες είναι θετικές με όλες τις δυσκολίες που παλεύον όλοι που δεν έχουν καμία βοήθεια γύρω τους.

Το 2025 μας επιφύλλασε όμορφα ταξίδια. Ένα σύντομο ταξίδι στην Αθήνα, όπου ξανασυναντηθήκαμε με φίλους από το Παρίσι, σαν να μην είχε περάσει ούτε λεπτό. Τα παιδιά απόλαυσαν τη μεταξύ τους συντροφιά. Έιναι ωραία οι σχέσεις να μένουν, να είναι γεμάτες αγάπη και να είναι όλα εύκολα. Το Φεβρουάριο επισκέφθηκα πρώτη φορά τη Βουδαπέστη, στην Ουγγαρία και μπορώ με σιγουρία να πω πως είναι παραμυθένια και φωτεινή, Το μέγαλο ταξίδι της χρονιάς ήταν στην Ισλανδία, 10 μέρες με campervan ήταν μια εμπειρία μοναδική, εντυπωσιακή και σίγουρα θα θέλαμε να ξαναπάμε. Το καλοκαιρινό μας ταξίδι δεν ήταν σε καλοκαιρινό προορισμό, ήταν στην Ιρλανδία. Δε θα ήταν προορισμός που θα ξαναπήγαινα αλλά έχει μείνει στο μυαλό μας ως ένα ταξίδι γεμάτο ζεστασιά χάρη στο λόγο συνεύρεσής μας. Ο Σεπτέμβρης μας βρήκε να κάνουμε roadtrip στην Τοσκάνη και να έχουμε συναντήσεις με τους στενούς μας φίλους από τη Ζυρίχη. Έχουμε πλέον μοιραστεί σε διάφορες πόλεις, Βοστώνη, Ζυρίχη, Βρυξέλλες και St Gallen. Μαζί τους ο χρόνος κυλάει γρήγορα και ποτέ δεν είναι αρκετός. Πόσο μου λείπουν από την καθημερινή μας ζωή.

Το 2025 ήταν η χρονιά που γευτήκαμε το άγχος της παραμονής σου στο νοσοκομείο. Δε θέλω να το ξαναζήσω και θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να σε προστατεύουμε και να σε φροντίζουμε.

Ήταν επίσης η χρονιά που αποχαιρετήσαμε τη γιαγιά με τα κλαδωτά φορέματα και το χαμόγελο γεμάτο περηφάνια. Τη γιαγιά της Πάφου, που έφτιαχνε τους τέλειους κεφτέδες και μας υποδεχόταν πάντα με το «Τι θέλετε να φάτε;». Κρατώ όλες μας τις στιγμές και χαίρομαι που ο μικρός μας πρόλαβε να τη γνωρίσει και να μοιραστεί μαζί της χρωματιστές αναμνήσεις.

Το 2025 ήταν μάθημα για το τι σημαίνει φιλία. Κάποιοι έμειναν, άλλοι χάθηκαν. Σε είδα ευτυχισμένη δίπλα του, να χαμογελάς, κι εγώ ήμουν εκεί, συγκινημένη, να μοιράζομαι τη χαρά σας. Άλλοι όμως ήταν απόντες· κι αυτό ήταν το μάθημα, να αφήνω πίσω ό,τι βαραίνει.

Το 2025 πάλεψα με το να ξαναβρω την έμπνευσή μου και ανακάλυψα άλλες πτυχές τις φωτογραφίες που με βοήθησαν να δημιουργήσω. Επέστρεψα 6 χρόνια μετά με τη δική μου έκθεση φωτογραφίας στο A+ Multipurpose Event Space στο κέντρο της παλιάς Λευκωσίας. Η κάθε μου έκθεση είναι το τέλος ενός προσωπικού μου κύκλου. Είναι ο τρόπος μου να διηγηθώ τη δική μου ιστορία και να κλείσω ένα κεφάλαιο, έτοιμη να πειραματιστώ με κάτι καινούριο. Έτσι ήταν λοιπόν και αυτή τη φορά.

Το πιο σημαντικό του 2025 ήταν ότι ήμουν παρούσα στη ζωή τους. Ήμουν παρούσα στις στιγμές τους. Ήμουν εκεί στα δύσκολα και τα εύκολά τους. Και πόσο μου είχαν λείψει να περνάμε χρόνο όλοι μαζί. Περάσαμε όμορφα, γελάσαμε, παίξαμε, τραγουδήσαμε όλοι μαζί, κάναμε εκδρομές, κοιμήθηκαν όλοι μαζί στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού και γενικά απολαμβάναμε το χρόνο μαζί χωρίς να μετράμε μέρες. Με την αποχώρησή μας από την Κύπρο μας λείπουν ακόμη περισσότερο, αλλά ευτυχώς υπάρχουν οι βιντεοκλήσεις και οι επισκέψεις τους. Η απόσταση δεν μπόρεσε να σβήσει τη ζεστασιά των δεσμών μας.

Ο Δεκέμβρης μας βρήκε σε μια ρουτίνα με δουλειά και σχολείο, δοκιμάζοντας καινούριες δραστηριότητες, κάνοντας χειροτεχνίες και μαγειρεύοντας. Η χρονιά έκλεισε γλυκά με αγκαλιές από τους πιο στενούς μας ανθρώπους και ευχές να ξαναβρεθούμε σύντομα. Οι συχνές αλλαγές τόπου προκαλούν αναστάτωση αλλά εσείς, το δικό μου «σπίτι», είστε η ισορροπία μου. Οι αλλαγές απαιτούν πειθαρχία αλλά είναι και ένας λόγος για ψάξιμο και ανακάλυψη. καθώς η χρονιά σβήνει, ανυπομονώ να δω τι φέρνει το 2026 κρατώντας στα χέρια μου τα όνειρα και τις ελπίδες, έτοιμη να χορέψω ξανά με τη ζωή, να ανακαλύψω και να αγαπήσω το αύριο.