A Spring in Northern Spain - Μια Άνοιξη στη Βόρεια Ισπανία

Spring break arrived, and it was the perfect excuse to pause our routines and escape together - just the three of us - on a road trip through Northern Spain.

Our architectural tour began the second we stepped off the plane. Bilbao Airport, designed by Santiago Calatrava. The detailing, the natural light and the white concrete emphasize the sculptural form. It looks like a wing, symbolizing a bird in flight. From the airport, we picked up our car and headed towards our spot, Santillana del Mar. It is a city in Cantabria region and we immediately felt that we traveled back in time with all the stone paved pathways, the stone houses, the defensives towers and Renaissance Towers. After a well worth dinner, we couldn't resist to a portion of churros with chocolate. Especially the younger member of our family couldn't stop with his lips full of sweetness.

The next day started with a rich breakfast and directly left towards our new destination. In the way there, we did a stop to the Natural Monument of the Sequoias of Monte Cabezon in Cantabria. had always associated sequoias with the United States, so discovering this forest in Cantabria felt like uncovering a secret. The trees — rust‑coloured giants with touches of red — rise nearly 40 meters high, their needle‑like leaves reaching for the sky.

After a short hike, snacks, and soft conversations, we continued toward Potes. The drive was breathtaking: dramatic limestone peaks, lush valleys, and the rugged beauty of Spain’s first national park, Picos de Europa. Every turn kept our breath by revealing a new landscape.. One hour later we arrived to Potes, pretty medieval town beside the stunning mountain backdrop of the Picos de Europa National Park. Our accommondation named El Balcon de Potes, was exceptionally good and we enjoyed our stay. After the long drive, it was time to enjoy some local food and an ice cream. We strolled around the city and then relaxed to our studio. We were amazed from the beauty of this picturesque city with the cobbled streets and the stone built buildings Stone bridges link the town center together which is built around two rivers.

The next day started with some hesitation because the weather prognose wasn't positive. However we sticked to the plan and headed towards Fuente De cable car. The cable car brought us to the heart of Picos de Europe and offered us some breathtaking views. At 1,823 meters, we stepped directly into the clouds — a moment suspended between earth and sky. Our little one asked if we could touch the clouds, if we could fly, and — of course — if there were snacks. His curiosity kept him walking for 45 minutes until he finally declared, “My feet are too small to walk for this long.” Nature made everything easier: running, collecting sticks and flowers, jumping from stone to stone. After a quick lunch and a short storm, we rested at the hotel before heading out again for a peaceful walk along the river. Dinner at La Soldrería de Potes was a highlight — elevated traditional cuisine and the most unforgettable vanilla ice cream made from sheep’s milk.

The next day started with some time enjoying the view, watching and capturing clouds race across the mountains we left Potes and stopped at El Soplao Cave, located between Rionansa, Herrerías, and Valdáliga. The guided tour was a unique experience, especially for our little explorer. From there, a two‑hour drive brought us back to Bilbao. The scenery — green, dramatic, almost tropical in its density — reminded me of images from Latin America. It’s rare to see a major city so tightly surrounded by mountains. Arriving in the late afternoon, tired but happy, we asked a random stylish local woman for a restaurant recommendation. She sent us to Viña del Ensanche, and she was absolutely right. The pintxos — beef cheeks, foie gras with egg, fried asparagus — were an exceptional culinary journey.

The next day was our full day in the city, and for the first time in five days, the sun appeared. We took public transport to the Guggenheim Museum district. The Frank Gehry’s iconic building was visible from distance, because of its sculptural curves and its originality. The surrounding area — bike paths, pedestrian promenades, landscaped parks, playgrounds — showed how thoughtfully the city has been transformed. The city of Bilbao has undergone an extraordinary urban transformation. The building of the Museum marked the beginning of a process that converted Bilbao from industrial hub to a modern city. After a quick museum visit, we spent time at the playground before wandering toward the old town. I was charmed by the small balconies with decorative railings, overflowing with flowers. Each building had its own colour and architectural language, yet somehow everything felt cohesive and magical. After hours of walking, eating, and playing, the day came to a gentle close. On our final morning, we had only until 2 p.m. before heading to the airport. It was May 1st, and the city was alive in two contrasting rhythms: demonstrations along the avenues, and parks filled with families enjoying the sun, picnicking, cycling, laughing. Most cafés were closed, but our random choice for lunch turned out to be perfect — a fitting end to a trip full of pleasant surprises.

What began as a simple spring break turned into a week full of discoveries, snacks, clouds we almost touched, and cities that surprised us at every turn. The language was a barrier and an added daily challenge. Traveling as a family is never predictable, but it’s always worth it. Northern Spain gave us landscapes, flavors, original playground concepts, many photographs, and even more stories to bring home. Our trip might have ended but we are already looking forward to our next one, which will be a family reunion.

Οι διακοπές της Άνοιξης για τα σχολεία έφτασαν και ήταν η ιδανική αφορμή για να πατήσουμε παύση στην καθημερινότητα και να αποδράσουμε μαζί – μόνο οι τρεις μας – σε ένα road trip στη Βόρεια Ισπανία.

Η αρχιτεκτονική μας περιήγηση ξεκίνησε από τη στιγμή που κατεβήκαμε από το αεροπλάνο. Το Αεροδρόμιο του Μπιλμπάο, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Σαντιάγο Καλατράβα, με τις λεπτομέρειες, το φυσικό φως και το λευκό σκυρόδεμα, αναδεικνύει τη γλυπτική του μορφή. Μοιάζει με φτερό, σύμβολο ενός πουλιού που είναι σε κίνηση. Από εκεί, παραλάβαμε το αυτοκίνητο μας και κατευθυνθήκαμε προς τον προορισμό μας, τη Santillana del Mar. Μια πόλη στην περιοχή της Cantabria, όπου αμέσως νιώσαμε πως ταξιδέψαμε πίσω στον χρόνο: λιθόστρωτα δρομάκια, πέτρινα σπίτια, πύργοι και αναγεννησιακά κτίρια. Μετά από ένα αξέχαστο δείπνο, δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε σε μια μερίδα churros με σοκολάτα. Ο μικρός της οικογένειας δεν σταματούσε, με τα χείλη του γεμάτα γλυκάδα. 

Την επόμενη μέρα, μετά από ένα πλούσιο πρωινό, ξεκινήσαμε για τον νέο μας προορισμό. Στη διαδρομή κάναμε στάση στο Natural Monument of the Sequoias of Monte Cabezon. Πάντα συνέδεα τα δέντρα αυτά με τις ΗΠΑ, οπότε η ανακάλυψη αυτού του δάσους στην Cantabria ήταν μια μικρή αποκάλυψη. Τα δέντρα – γίγαντες με σκούρους κόκκινους κορμούς και πράσινα φύλλα σαν βελόνες – υψώνονται σχεδόν 40 μέτρα προς τον ουρανό. Μετά από μια μικρή πεζοπορία, σνακ και γλυκιές κουβέντες, συνεχίσαμε προς το Potes. Η διαδρομή ήταν μαγευτική: εντυπωσιακές βουνοκορφές, καταπράσινες κοιλάδες και η άγρια ομορφιά του πρώτου εθνικού πάρκου της Ισπανίας, Picos de Europa. Κάθε στροφή αποκάλυπτε ένα νέο τοπίο. Μία ώρα αργότερα φτάσαμε στο Potes, μια όμορφη μεσαιωνική πόλη με φόντο τα βουνά του εθνικού πάρκου. Το κατάλυμά μας, El Balcón de Potes, ήταν εξαιρετικό και απολαύσαμε τη διαμονή μας. Μετά τη διαδρομή, ήρθε η ώρα για τοπικό φαγητό και παγωτό. Κάναμε βόλτα στα λιθόστρωτα δρομάκια και χαλαρώσαμε στο στούντιό μας. Η πόλη, με τα πέτρινα κτίρια και τις γέφυρες που ενώνουν τα δύο ποτάμια, μας μάγεψε.

Την επόμενη μέρα ήμασταν λίγο διστακτικοί για το τι να κάνουμε, καθώς η πρόγνωση του καιρού δεν ήταν καλή. Παρ’ όλα αυτά, μείναμε στο πλάνο και κατευθυνθήκαμε προς το τελεφερίκ του Fuente Dé. Το τελεφερίκ μάς ανέβασε στην καρδιά του Picos de Europa, έχοντας εντυπωσιακή θέα. Στα 1.823 μέτρα, βρεθήκαμε κατευθείαν μέσα στα σύννεφα, μια στιγμή ανάμεσα στη γη και τον ουρανό. Ο μικρός μας ρωτούσε αν μπορούμε να αγγίξουμε τα σύννεφα, αν μπορούμε να πετάξουμε και φυσικά… αν έχουμε σνακ. Η περιέργειά του τον κράτησε σε κίνηση για 45 λεπτά, μέχρι που δήλωσε: «Τα πόδια μου είναι πολύ μικρά για να περπατήσουν τόσο πολύ». Η φύση έκανε το παιχνίδι εύκολο: τρέξιμο, κλαδάκια, λουλούδια, πηδήματα από πέτρα σε πέτρα. Μετά από ένα γρήγορο μεσημεριανό και μια σύντομη καταιγίδα, ξεκουραστήκαμε στο ξενοδοχείο και αργά το απόγευμα βγήκαμε για έναν ήρεμο περίπατο δίπλα στο ποτάμι. Το δείπνο στο La Soldrería de Potes ήταν κορυφαίο με παραδοσιακή κουζίνα σε ανώτερη εκδοχή και το πιο αξέχαστο παγωτό βανίλια από πρόβειο γάλα.

Το επόμενο πρωί απολαύσαμε τη θέα, παρακολουθώντας και φωτογραφίζοντας τα σύννεφα που έμοιαζαν λες και έτρεχαν πάνω από τα βουνά. Αφήσαμε το Potes πίσω μας και σταματήσαμε στη Σπηλιά El Soplao, ανάμεσα στις περιοχές Rionansa, Herrerías και Valdáliga. Η ξενάγηση ήταν μοναδική εμπειρία, ιδιαίτερα για τον μικρό εξερευνητή μας. Από εκεί, μια διαδρομή δύο ωρών μάς οδήγησε πίσω στο Μπιλμπάο. Το τοπίο - πράσινο, δραματικό, σχεδόν τροπικό - μου θύμισε εικόνες από τη Λατινική Αμερική. Είναι σπάνιο μια μεγάλη πόλη να είναι τόσο στενά αγκαλιασμένη από βουνά. Φτάνοντας αργά το απόγευμα, κουρασμένοι αλλά χαρούμενοι, ζητήσαμε από μια ντόπια γυναίκα μια πρόταση για φαγητό. Μας έστειλε στο Viña del Ensanche και είχε απόλυτο δίκιο. Τα pintxos - μάγουλα μοσχαριού, φουά γκρα με αυγό, τηγανητές πράσινες ασπαράγες - ήταν ένα μικρό γαστρονομικό ταξίδι.

Την επόμενη μέρα είχαμε ολόκληρη την πόλη στη διάθεσή μας και, για πρώτη φορά μετά από πέντε μέρες, είδαμε ήλιο. Πήραμε τα μέσα μεταφοράς προς τη γειτονιά του Μουσείου Guggenheim. Το εμβληματικό κτίριο του Φρανκ Γκέρι φαινόταν από μακριά, χάρη στις καμπύλες του και την ιδιαιτερότητά του. Η γύρω περιοχή - ποδηλατόδρομοι, πεζόδρομοι, πάρκα, παιδικές χαρές — έδειχνε πόσο προσεκτικά έχει μεταμορφωθεί η πόλη. Το Μπιλμπάο έχει γνωρίσει μια εντυπωσιακή αστική αναγέννηση, με το μουσείο να σηματοδοτεί την αρχή της μετάβασης από βιομηχανικό κέντρο σε σύγχρονη πόλη. Μετά από μια σύντομη επίσκεψη στο μουσείο, περάσαμε χρόνο στην παιδική χαρά και στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς την παλιά πόλη. Με γοήτευσαν τα μικρά μπαλκόνια με τα κάγκελα που είχαν ιδιαιτερες λεπτομέρεις και τα πολλά λουλούδια. Κάθε κτίριο είχε το δικό του χρώμα και αρχιτεκτονική γλώσσα, κι όμως όλα έδεναν μαγικά μεταξύ τους. Μετά από ώρες περπατήματος, φαγητού και παιχνιδιού, η μέρα έκλεισε γλυκά. Το τελευταίο μας πρωινό είχαμε χρόνο μέχρι τις 2 μ.μ. πριν κατευθυνθούμε στο αεροδρόμιο. Ήταν Πρωτομαγιά και η πόλη ζούσε σε δύο ρυθμούς: διαδηλώσεις στους κεντρικούς δρόμους και πάρκα γεμάτα οικογένειες που απολάμβαναν τον ήλιο, πικνίκ, ποδήλατα και γέλια. Τα περισσότερα καφέ ήταν κλειστά, αλλά η τυχαία επιλογή μας για μεσημεριανό αποδείχθηκε ιδανική — ένα όμορφο κλείσιμο ενός ταξιδιού γεμάτου ευχάριστες εκπλήξεις.

Αυτό που ξεκίνησε ως μια απλή απόδραση του Πάσχα εξελίχθηκε σε μια εβδομάδα γεμάτη ανακαλύψεις, λιχουδιές, σύννεφα που σχεδόν αγγίξαμε και πόλεις που μας εξέπληξαν σε κάθε στροφή. Η γλώσσα ήταν ένα εμπόδιο και μια καθημερινή μικρή πρόκληση. Τα οικογενειακά ταξίδια δεν είναι ποτέ προβλέψιμα, αλλά πάντα αξίζουν. Η Βόρεια Ισπανία μάς χάρισε τοπία, γεύσεις, πρωτότυπες παιδικές χαρές, μπόλικες φωτογραφίες και αρκετές ιστορίες για να φέρουμε πίσω μαζί μας. Το ταξίδι μας μπορεί να τελείωσε, αλλά ήδη ανυπομονούμε για το επόμενο,  μια οικογενειακή συνάντηση για να γιορτάσουμε.