The travelling architect

First hiking trip as family "What a majestic scenery!" This was the first expression that I said once we arrived at Springdale, the small town where the entrances to Zion National Park in Utah is.  Big red mountains-rocks with limited vegetation are the main characteristic of the area. The waterfalls, the river were bringing even more freshness to the air. A few snow patches were sign telling that winter is almost gone, the sun was out and spring has arrived. We were amazed by the variety of birds and animals that someone can spot in Zion Park. The Emerald Ponds, the Canyon Overlook, the Grotto, the first part of The Narrows and the Riverside Walk are the trails that we decided to do in 2.5 days. Having the baby with us on our first hiking trip as a family was already an experience, so we decided to not challenge ourselves with difficult trails and we have chosen easy and moderate trails. Having a carrier with us was a life saver. Starting our hiking days from 9:30 until 17:3...

For the sake of a friendship Canada, a country that always excited me but seemed like an elusive dream.   I didn't think that I would ever be able to travel there.   But some friendships make our dreams come true.   We met when we were 18 years old while studying in France. We were carefree, enthusiastic and ready to explore the world.   After our studies we have met again in  Istanbul, in Zurich and again in Paris.   15 years later, you moved in Montreal and I couldn't miss the opportunity to come and see you. We've met as students and this time we've met as a mum and a mom-to-be.   Our excitement was intense.   Our hugs were so tight and our talks were as if a day had not passed.   All our walks started in the Verdun area, a residential area with two-story houses and winding stairs.   Our first excursion was to Notre-Dame Basilica de Montreal.   The acoustics, the maximalist interiors, the impressive stained glass, t...

Απολογισμός της χρονιάς 2022, μια χρονιά που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στην καρδιά μου. Κάθε χρόνο κάνω τον απολογισμό μου, αλλά αυτή τη φορά έχει και κάτι ξεχωριστό. Ήταν η χρονιά με τη μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή μας. Ήξερα και ξέραμε από την πρώτη κίολας μέρα ότι όλα θα είναι διαφορετικά. Η χρονιά μας μοιράστηκε στα δύο, από Ιανουάριο μέχρι Ιούλιο και από Αύγουστο μέχρι Δεκέμβριο. Στο πρώτο μέρος είδα τον εαυτό μου να αλλάζει. Πήγαινα δουλειά με ενθουσιασμό και ανυπομονησία. Έμαθα αμέτρητα πράγματα και έδινα τον καλύτερο μου και πιο παραγωγικό εαυτό στη δουλειά. Κέρδισα το σεβασμό και την αναγνώριση των συναδέλφων μου. Αντιμετώπισα τις "φοβίες" μου και άγγιξα ένα κομμάτι της αρχιτεκτονικής που πάντα απέφευγα. Συναναστράφηκα με απαιτητικούς εξωτερικούς συνεργάτες, καθώς και με πελάτες που ήξεραν τι ήθελαν. Είδα τον εαυτό μου να αναλαμβάνει σημαντικό ρόλο σε project και ένιωθα περήφανη. Πόσο ωραίο όταν οι αμέτρητες ώρες δουλειάς έχουν αποτέλεσμα.. Μέσα σε αυτές τις έντο...

Φθινοπώριασε Όλοι μιλάνε για τα χρώματα του φθινοπώρου. Πράσινο, πορτοκαλί, κίτρινο και κόκκινο...όλα τα έχει ο μπαξές. Το ιδιο και το Central Park. Τα δέντρα είχαν ήδη αρχίσει να χάνουν τα φύλλα τους και οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν τα κλαδιά. Ήταν πανέμορφα. Είχα ξαναπάει αλλά ήταν καλοκαίρι. Αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά. Ένιωσα ότι ο κόσμος ήταν πιο ξέγνοιαστος, πιο χαλαρός και πιο δραστήριος. Aυτή τη φορά στο ταξίδι μας στη Νέα Υόρκη είχαμε και ένα καρότσι μαζί μας αλλά δε μας εμπόδισε να κάνουμε πολύωρες βόλτες στην πόλη, κυρίως με τα πόδια. Ο καιρός ήταν επίσης με το μέρος μας. Τα πιο τουριστικά αξιοθέατα τα είχαμε δει την πρώτη φορά. Αυτή τη φορά πήγαμε όμως και στο Grand Central Terminal και ήταν ακριβώς όπως το βλέπουμε στις ταινίες. Πόσες σκηνές έχουν γυριστεί εκεί όπου ένα ζευγάρι συναντιέται ή χωρίζει σε αυτόν το σταθμό... Η Νέα Υόρκη είναι μια μεγαλούπολη με όλα τα θετικά και τα αρνητικά που πάνε μαζί. Να μπαίνεις στο μετρό με το καρότσι και να ψάχνεις εξόδους με ανε...

Για πάντα Ψηλός με κορμοστασιά, φρύδια πυκνά και επιμελώς ατημέλητα και πάντα ξυρισμένος, έβαζες το γκρι σου κουστούμι, κατέβαινες τα σκαλιά και έφευγες για δουλειά. Και επέστρεφες το μεσημέρι, έβαζες τα μεγάλα σου γυαλιά και καθόσουνα να διαβάζεις τις εφημερίδες. Όταν φωνάζαμε έκανες παρατήρηση αλλά μετά μας καλόπιανες με ένα κομμάτι Ίον. Κάπως έτσι θυμάμαι τα καλοκαίρια που περνούσαμε παρέα. Περνούσες ώρες αμέτρητες στο γραφείο σου κλεισμένος να διαβάζεις τις εγκυκλοπαίδειές σου. Και όταν ερχόσουν Λευκωσία σε "χάναμε" γιατί πήγαινες στη βιβλιοθήκη για να μελετήσεις. Πόσα ακόμα έχεις να μάθεις διερωτόμουνα. ΄Ησουν ο πιο σοφός άνθρωπος που είχα κοντά μου. Μοίραζες τη σοφία σου, τις εμπειρίες σου και τις αναμνήσεις σου απλόχερα. Το μυαλό σου συνεχώς δούλευε, με πράξεις μαθηματικές, με ιστορικά γεγονότα, με πολιτικά..ένα τεράστιο φάσμα γνώσεων. Και ήθελες συνεχώς και άλλο και άλλο μέχρι το τέλος... Σηκωνόσουνα αθόρυβα, πήγαινες στο δωμάτιο, έπιανες τους φακέλους και επέστρεφες ...